Laatste loodjes wegen het zwaarst, maar de laatste dagen hier allerminst. In een land waar men ervan houdt om met de dood te flirten, en de dood te vriend houdt is het einde misschien niet het ergste. Met wat weemoed en gemengde gevoelens verlaat ik morgen het vaderland. Velen willen dat ik blijf, maar waarom precies weet ik niet. Ik word tot op vandaag toch nogal gezien als een buitenlander en vanochtend nog vroeg een vriendin van Vicky of ik wel spaans sprak.
Het begin van het einde begon donderdag toen ik met mijn oma 'mama Bertita' en mijn tante Ana meeging naar het koloniale Guanajuato. Zaterdag zou de bruiloft van Fernando en zijn vriendin Mariana in San Miguel de Allende zijn en voor die tijd bleven we in Guanajuato. Anders dan het gros van de lelijke stinkende gevaarlijke met auto's gevulde betoncomplexen van steden in Mexico begroet Guanajuato je met een spaanse architectuur met smalle steegjes en straatjes zonder auto's. Al het verkeer in de binnenstad bevind zich in een soort droge ondergrondse grachten waar vroeger water in stond. Slechts enkele straten op begane grond zijn voor auto's opengesteld. Het is eigenlijk heel vreemd om al die mexicanen in een zo mooi onderhouden en geordend stadje te zien. Zonde kwam in me op, waarna ik me schaamde voor mijn politiek incorrecte gedachtegang.
Toen we aankwamen in het stadje was er feest, en wel voor de twee dagen dat we er verbleven. 'S nachts werd er gedanst, maar een uitnodiging die ik kreeg om mee te gaan met de verkoopsters van een sierradenwinkeltje van Ana negeerde ik om aan mijn nachtrust te komen. Die was er niet, want de kamer waar ik sliep lag blijkbaar aan de doorgaande steeg van de stad vol met luidkeelse dronken jongeren, ruziemakende geliefden en anderen oncomfartabiliteiten.
Maar mooie dingen maken saaie verhalen dus zaterdag gingen we naar San Miguel voor de bruiloft van Fernando. Manuel zou er al sinds de vorige dag vertoeven, maar na een telefoontje bleek hij heel geirriteerd op de weg te zitten en een flinke omweg maakte. Ana en 'mama Bertita' bleven in een ander winkeltje van Ana (ja ze heeft me een imperium winkeltjes op toplocaties, ik maar denken dat ze het niet superbreed had) en de man van Ana die mijn showreel had gezien nodigde me heel aardig uit om samen op fotojacht te gaan in het ongeëvenaarde koloniale San Miguel dat een waar kunstmiddelpunt is. Dus na wat huisjes op de gevoelige chip te zetten waren we toe aan iets kunstzinniger en nam Ricardo me mee naar Mexicaanse cultuur.
Voordat ik het wist zaten we in een arena en in een hoekje in het zand lag een zwarte stier dood te bloeden. de voorstelling was al een tijdje aan de gang en de torero met pauze terwijl een paar medewerkers de stier een 'genadesteek' toebrachten. Daarna kwam er een prachtig zwart paard met een sierlijk tuig en daarachter werd het lijk van de stier aangebonden. Met een parmantig drafje werd het paard een keer door de arena geleid waarna het de stier van het toneel sleepte. Het echte gevecht wilde ik eigenlijk ook niet zien, maar wat er met de stier verder ging gebeuren vond ik wel interessant. Buiten de arena stond een groezelig pick-up truckje klaar waar het kadaver in werd gehesen. daarna reed het wrak 20 meter verder waar een groezelig pleintje was met een viertal vieze mannen. Gewapend met machetes gingen ze het lijk te lijf. eerst de pootjes met een paar doffe klappen eraf, waarna ze op een hoopje werden gegooid waar er al een twaalftal lagen. heel behendig werd daarna de glanzende zwarte huid eraf gestroopt waaronder de pezen en spieren zichtbaar werden. Een van de mannen had ondertussen door dat ik foto's aan het maken was en ging erop zijn gemak voor poseren. ingewanden aan een haak, koppen op een rijtje en rest van karkas aan vleeshaken aan een gammel houten rek. het vieze pleintje werd steeds roder en viezer.
Ondertussen was het al laat geworden en moest ik me gaan haasten om op tijd mooi en gestreken in de kerk aan te komen. In het hotel was mijn vader ook nog niet erg op dreef, dus moest nog een 20 minuten op hem wachten voor ik kon douchen. Nadat ik mijn kostuum aan had gedaan kon ik doorgaan voor butler. Mijn vader was nog niet klaar en het was nog maar 15 minuten voor het begin van de trouwmis. En tsja en enige dat in Mexico wél op tijd is zijn de missen. Maar nee, mijn vader wou nog wachten op zijn neef die nog later was begonnen met verkleden. Dus langzaam tikten de minuten voorbij en het werd 8 uur en we waren nog niet vertrokken en in de verte luiden de kerkklokken al. Dan maar zonder neef waar kostbare minuten aan verspild waren en snel een taxi in. Onderweg werd mijn vader opgebeld door Olga, de moeder van Fer dat het wel de bedoeling was dat mijn vader op de vaderstoel naast haar plaats zou nemen 15 minuten geleden. Mijn vader tierend en vloekend in de taxi van ze: pinche Fer waarom heeft hij me niet gezegd dat ik op tijd moest komen en waarom heeft hij me niet concreter gezegd dat ik in hetzelfde pak als hij moest komen. Vijfentwintig minuten te laat kwamen we aan bij de kathedraal en mijn vader had zijn stropdas nog niet aangedaan. Ik kon het niet doen voor hem, dan maar een verre bekende aanspreken om de stropdas voor hem te knopen. Middenin de mis mijn vader tot voorin de gevulde kerk lopen om naast Olga te gaan zitten, zodat de ouderlijke stoelen eindelijk allemaal een bezitter hadden.
Na de lange mis die ik benutte om plaatjes te maken van deze emotionele aangelegenheid was het tijd voor een feest, maar anders dan dat ik had gevreesd was het ontzettend koud bij de golfbaan waar het feest in tenten was ondergebracht. Het onvegetarische eten ging aan mij voorbij, waarna de oudjes klagend van de kou de aftocht maakten en de jongelingen gingen dansen. Mij werden wat basis dansprincipes bijgebracht door een mexicaanse schone waarna ik het onderwerp van gesprek werd, omdat iedereen toch van me verwachte dat ik gebruik zou maken van avances. Voor veel mexicanen is het onbegrijpelijk om niet in elk stadje een schatje te hebben, laat staan niet eens op zijn minst in elk land. wat niet weet wat niet deert, maar het lijkt me dat de persoon in kwestie toch op het minst vermoeden moet hebben van eigen acties. Dus het koste me veel gezanik aan de kop om uit te leggen dat ik niet had gevraagd welk kamernummer 'la morenita' had noch haar nummer had gevraagd, en dat ik toch echt dinsdag weg zou gaan uit mexico ook al kon ik hier zoveel schatjes hebben als ik wil.
Om vier uur werd de stekker eruit getrokken en waren alle bezopen vrienden van Fer vastbesloten om verder te feesten in San Miguel, maar voor vele was de weg tot de auto een hindernisbaan. Ik zou meerijden met Alejandro, maar naast ons kwamen twee jongens een auto opendoen met héél véél vallen en opstaan, en ik besloot in die auto te rijden opdat er een gelukkig einde van het feest voor een ieder op zou zitten. Een van de jongens zat achterin te lallen dat ik voorzichtig moest rijden omdat de auto van zijn moeder was, en dat hij maar beter kon rijden. De ander zat vanaf de passagiersstoel naar buiten te kotsen, en de hele terugweg was voor mij een komische terugblik op het feest. Uiteindelijk kon ik om 5 uur naar bed na de bezopen lui uit de auto te krijgen.
Mijn nachtrust was van korte duur, ik stond om een uur of 9 onder de douche, het lukte niet om verder te slapen. Om 10 uur kwam Ricardo me ophalen om een culturele tour te maken. Na het ontdekken van de kunstschatten van SM gingen we met een hele familiestam drinken op een fantastisch dakterras van een toffe tent. Ik werd daar helaas niet met rust gelaten, en alleen ondervraagd over mijn niet bestaande avonturen met het meisje waar ik de avond tevoren mee had gedanst. Helaas wat vroeg naar mijn zin ging ik met Manuel terug naar Guadalajara, net toen er bekende vrienden en familie van Fernando hun entree maakten. Nu kom ik weer het lage land bezoeken, ik weet niet of ik de verleiding kan weerstaan om mee te feesten bij het dubbele eeuwfeest van de onafhankelijkheid in september en het eeuwfeest van de revolutie in november... Ook al zijn het gekke, onbetrouwbare, ruziënde mensen in Mexico, ze zijn ook liefhebbende zorgzame vriendelijke familie en vrienden. De mensen in Nederland hebben ook zo hun portie problemen en mooie kanten, en het weer is beter in Mexico! Ik zal altijd een Nederlandse Mexicaan blijven.
Voor nu is dit mijn laatste avontuur of misschien wel meer beschouwing vanuit Mexico.
wordt vervolgd...
Stuur door
Dit is niet OK